در هيچ فلسفه اى راجع به انسان ، مثل قرآن خوب نظر داده نشده است . قرآن سوره اى دارد به نام « انسان » و در آنجا مىگويد : هل اتى على الانسان حين من الدهر لم يكن شيئاً مذكوراً . انا خلقنا الانسان من نطفة امشاج نبتليه فجعلناه سميعاً بصيراً . انا هديناه السبيل اما شاكراً و اما كفوراً . در اين آيات ، يكى تركيبات مختلف سرشتى انسان و ديگر آزادى او به نحو عجيبى به چشم مىخورد . در آيه ديگرى مىگويد : انا عرضنا الامانة على السموات والارض و الجبال فأبين ان يحملنها واشفقن منها و حملها الانسان انه كان ظلوماً جهولًا . در اين آيه انسان يگانه فرزند بالغ خلقت كه قادر بر تحمل امانت است معرفى شده . آيه * ( خلق الانسان ضعيفاً ) * ناظر به ضعف غرايز است كه به واسطه استعداد عقل و اراده است . در آيه : * ( واذ اخذ ربك من بنىادم من ظهورهم ذريتهم و اشهدهم على انفسهم الست بربكم قالوا بلى شهدنا ان تقولوا يوم القيامة انا كنا عن هذا غافلين ) * و آيه : * ( فاقم وجهك للدين حنيفاً فطرت الله التى فطر الناس عليها لا تبديل لخلق الله ذلك الدين القيم و لكن اكثر الناس لايعلمون ، ) * استقامت ضمير و فطرت بشر تأييد شده است . در آيه : * ( انى جاعل فىالارض خليفة . ) * در آيه : * ( لقد خلقنا الانسان فىاحسن تقويم . ) * در آيه : * ( يا ايها الانسان انك كادح الى ربك كدحاً فملاقيه . ) * و اما آيات : * ( ان الانسان خلق هلوعاً . . . و خلق الانسان من عجل ) * و آيه : * ( خلق الانسان ضعيفاً ) * و آيه : * ( قتل الانسان مااكفره ) * و آيه : * ( و اذا انعمنا على الانسان اعرض و نآ بجانبه . ) *